Een cliënt aan het woord

“Ik voelde me al langere tijd moe, apathisch eigenlijk. Mijn vrouw stuurde me naar de huisarts, die lichamelijk niets kon vinden. Het ging niet over en toen ik weer bij de huisarts kwam, nam hij de tijd voor me en vroeg door naar thuis, mijn gezin (we hebben twee kinderen) en werk. Ik werd me daardoor bewust dat ik nogal overhoop lag met mensen, zeker op mijn werk, en dat mijn onberekenbare, geïrriteerde gedrag daartoe ook alle aanleiding gaf. De huisarts wist dat ik een traumatische ervaring had meegemaakt, drie jaar geleden, en hij legde het verband waar ik eerst niet aan wilde. Dat lag achter me, dacht ik. Op zijn advies zocht ik professionele hulp, en langzamerhand legde ik wel het verband tussen “toen” en mijn gedrag en klachten “nu”.

Ik voelde me na enige tijd erkend in wat ik had meegemaakt, en werd gestimuleerd erover te praten. Nu achteraf, snap ik dat dat nodig was om mijn “trauma” te verwerken. Ik voel me niet meer zo eenzaam, ben veel meer ontspannen, eigenlijk weer mezelf. Het was ook goed dat mijn vrouw en kinderen bij de gesprekken werden betrokken. Zij snapten meer van mijn getob, en ik voelde me meer begrepen en geaccepteerd. Het ligt nu ook open en ik registreer nu eerder gevoelens die niet met de realiteit te maken hebben…ik kan ermee omgaan, erover praten met mijn vrouw. Ik heb gewoon weer plezier in mijn werk, in mijn leven.”