Een maatschappelijk werker aan het woord

Veel mensen die een psychotrauma hebben opgelopen, waarvan ze vaak pas na maanden of jaren klachten krijgen, leggen het verband niet direct tussen deze klachten en de oorzaak.
Gelukkig wordt deze problematiek, die uiteindelijk kan leiden tot PTSS, vaker en eerder onderkend, door de directe omgeving of door b.v. de huisarts of de bedrijfsarts. Ook lijkt de problematiek wat minder een maatschappelijk taboe te worden.

Als cliënten eenmaal bij mij in de spreekkamer zitten voor hulp, hebben ze zelden een directe hulpvraag. Meestal geeft men aan last te hebben van prikkelbaarheid, nachtmerries, schuldgevoelens of ingehouden woede, of een mengeling daarvan. Ook komt het voor dat men het probleem presenteert als “er zijn schulden” of “ik drink te veel” of “ik heb ruzie thuis” of “op het werk…”. Vanuit mijn specifieke deskundigheid vraag ik gefaseerd door naar mogelijke ingrijpende ervaringen. De kunst is daarbij aan te (blijven) sluiten bij waar de cliënt is, zijn beleving. Door een niet veroordelende, niet confronterende attitude voelt de cliënt zich na enkele gesprekken meestal veilig genoeg om dieper op dingen in te gaan. Meestal geeft dat inzicht in de relatie tussen de klachten en de oorsprong daarvan.

Erkenning van het probleem door de hulpverlener geeft de cliënt moed en ruimte om het trauma niet langer weg te stoppen of te bagatelliseren. Verwerking, de ervaringen kunnen benoemen, stellen de cliënt langzamerhand weer in staat zijn gedrag te reguleren en positief om te gaan met situaties die voorheen aanleiding waren tot disfunctioneel gedrag. Vaak betrek ik partner of naaste familie bij de gesprekken, zodat ook het “thuisfront” meer begrip heeft en onderdeel wordt van het herstelproces. Als maatschappelijk werker help ik, zo nodig ook bij het oplossen van praktische problemen als schulden of huisvesting. Ik stimuleer cliënten daarmee aan de slag te gaan (“slachtoffergedrag” doorbreken), en het vertrouwen wordt door praktische hulpverlening vaak versterkt.